ခေါင်းစဉ်-ဘာဆာရာစခန်းတွင် သားဖွားမီးယပ်ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သော ဟာဆီ နာဘေဂေါမ်သည် မကြာခဏအဦးဆုံး အကူအညီတောင်းခံရလေ့ရှိသည့် ပထမ ဦးဆုံးသူဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံ - © UNHCR/Reuben Lim Wende “အရေးတကြီးအခြေအနေမျိုးဆိုရင် သူတို့ ကို ဆေးရုံဆီအမြန်ပို့ ပေးရပါတယ်။ ညမထွက်ရ အမိန့်ကြောင့် ညနေ (၆) နာရီနောက်ပိုင်းဆိုရင် သွားလာလို့ မရတော့ပါဘူး။ ကြိုးကြိုးပမ်းပ မ်းနဲ့သွားခွင့်ရတဲ့အခါမျိုးမှာ လူနာနဲ့အတူ လူနာစောင့် (၁) ‌ယောက်ကိုပဲခွင့်ပြုပြီး ဖုန်းတွေ ယူသွားခွင့်မပြုပါဘူး။ ဆေး၀ါးကုသမှုအတွက်လည်း ကုန်ကျငွေအများကြီးပေးရပါတယ်” လို့ ဘေဂေါမ်က ရှင်းပြသည်။ “ကျေးဇူးကြီးစွာနဲ့ပဲ ကျွန်မကူညီခဲ့သူတွေထဲမှာ မိခင်အသက် ဆုံးရှုံးရတာမျိုး မရှိပါဘူး။” လူနေမှုဘဝတိုးတက်လာစေရန်နှင့် အတိတ်တွင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဒဏ်ရာအနာဟောင်းများ လျော့ပါးပျောက်ကွယ်စေရန် အတွက် ကုလသမဂ္ဂဒုက္ခသည်များဆိုင်ရာအေဂျင်စီ UNHCR နှင့် မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများသည် ရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ ရိုဟင်ဂျာ၊ ရခိုင်နှင့် အခြားနေရပ်စွန့်ခွာ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်နေရသော လူမှုအသိုင်းအဝန်းများထံ အိမ်သုံးပစ္စည်းများဖြန့်ဝေခြင်း၊ အမိုးအကာအဆောင်တန်းလျားများ ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးခြင်း၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ထောက်ပံ့ပေးအပ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်၀န်ဆောင်မှုများ စသည်တို့ ကို